Profilo di นู่เดียร์*~This's Kingdom of Love...FotoBlogElenchiAltro ![]() | Guida |
|
28 novembre ย้ะฮู้ว......ชีวิตที่ไม่ได้หยุดพักของกรู555 ก่อนอื่นขออธิบายรูปงาน J-Fes ที่ไอ้ปาล์มถามมาอ่ะนะว่ามันคืออะไร??
มันคือรูปของงานๆหนึ่งที่เค้าจัดขึ้นมาสำหรับพวกคลั่งการ์ตูนมากๆ
แล้วชอบแต่งตัวเหมือนกันตัวละครในหนังสือการ์ตูนอ่ะ เค้าเรียกว่าพวกคอสเพลย์
งานนี้จัดขึ้นวันที่17 พย.ที่ผ่านมานี้เองที่เซ็นทรัลเวิด์ล
คนที่รู้จักเดียร์ก็คงรู้ดีว่ากรูชอบอ่านการ์ตูนมากๆ พอมีงานนี้ก็เลยไม่พลาด
ตอนแรกกะแต่งไปประชันแต่กลัวคนอื่นจะไม่ได้เกิดเลยไม่แต่ง
(ความจริงฟลุ๊คไปเจอมาอ่ะโม้ไปงั้นแหละ555)
คนที่แต่งเป็นรุ่นพี่เท็ตสึในเรื่องปริ๊นซ์ออพเทนนิสอ่ะชื่อพี่ตาว
เป็นทอมหล่อขั้นเทพ 555 แถมนิสัยดี น่ารักสุดๆ อ๊างงงงงงงงงงงง
กรูแอบจิ้นไปหลายวันเลยนะเนี่ย (อืม จิ้นคืออิมเมจิ้นจิตนาการ ประมาณนั้น)....
อาทิตย์ต่อมาก็ไปงานกระต่ายอีก เสาร์หน้าก็ไปงานรับปริญญาจิ๊กกี้อีก เสาร์หน้าๆก็มีงานมีตติ้งกระต่ายอีก
เฮ้อ....เหนื่อยแต่ก็มีความสุขจังเลย ถึงจะอดไปสิงคโปร์กะพ่อ แต่ก็ได้ของฝากกลับมาเพียบเลย
อืม...ก็มีความสุขมากมาย เสียดายอย่างเดียว ถ้าเรียนจบคงมีความสุขมากมายกว่านี้55555 18 ottobre วินโดว์วิสต้า O_o" ใช้ยากจังทำไมมันใช้ยากงี้อ่ะไอ้วิสต้าเนี่ย ไอ้ที่ควรจะอยู่ที่เดิมมันก็ไปซ่อนอีกที่
หากันตั้งนานกว่าจะเจอว่ามันไปแอบอยู่ที่ไหน อะไรของมัน >_<
จะเอาไปลง xp ทับแล้วโกสแผ่นไว้เพื่อนก็บอกว่าโง่อีก แสดๆๆๆๆ
ก็คนมันใช้ไม่ถนัดนี่นา ว่าแล้วสงสัยต้องไปซื้อหนังสือมาอ่านแล้วสิเนี่ย
โด่เอ้ยของใหม่ ใช้ยากจริงๆ T___T 16 ottobre ชีวิตตอนนี้ลั่นล๊าสุดๆ ฮิฮิได้โน๊ตบุคใหม่ด้วย สเปคเทพโคตรๆ5 5 5 เล่นคาบาลลื่นหัวแตก
แม่ให้มัดจำก่อนจบแม่บอกว่าถ้าจบจะให้รางวัลใหญ่ที่เคยขอไว้ เย้ๆๆ
แล้วว่าแต่ว่าเมื่อไหร่ชั้นจะจบเนี่ย T___T ข้อสอบก็ทำได้แต่ทำไมตูไม่ผ่าน
เอาวะสู้ๆเพื่อรางวัลใหญ่(สรุปคือไม่ได้คิดถึงอนาคตเลยกะจะเอารางวัลอย่างเดียว 55)
สิ้นปีท่านพ่อสัญญาว่าจะพาไปเที่ยวสิงคโปร์ เย้...เย
สิ้นเดือนจะได้กลับบ้านไปกินก๋วยจั๊บแล้ว โอ้ย อยากกินสุดๆ
ปล.ไม่ชอบตอนเครื่องขึ้นกะลงเลยปวดหูสุดๆ แต่ก็ดีถ้าเกิดอะไรขึ้นได้ตั้ง5ล้านแน่ะ 5555 (แต่ไม่ได้ใช้ด้วยอ่ะเพราะคงไปอยู่ในนรกตอนเค้าจ่ายตังให้แม่ ก๊ากกก)
10 agosto ชีวิตที่มีแต่เรื่องของกระต่ายอืม....ตั้งแต่เลี้ยงไอ้2ตัวนี้มาชีวิตก็วนเวียนอยู่แต่กับเรื่องกระต่าย
3เดือนที่รับเจ้าภาระ2ตัวน้อยๆเข้ามาในชีวติ
ช่างเป็น3เดือนแห่งการเรียนรู้และเปลี่ยนแปลงตัวเอง
จากคนขี้เกียจตัวเป็นขน ขี้งกกะเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ตอนนี้เดียร์ได้กลายเป็นคนใหม่แล้ว...................
ทุกวันต้องรีบตื่นเพื่อจะได้มาให้แครอท ข้าวโพด และเล่นกะไอ้2ตัว
จากที่ไม่เคยจะเก็บกวาดห้องก็ต้องทำเพื่อสุขภาพไอ้2ตัว
มันเป็นไข้ไม่สบายก็ต้องรีบเอาไปหาหมอหมดเท่าไหร่ไม่ว่ากัน
ตอนนี้ศึกษาข้อมูลเรื่องกระต่ายไว้เต็มพิกัด ตอบได้ทุกคำถาม
ได้รู้จักกับพี่ๆที่เลี้ยงกระต่ายด้วยกันตั้งหลายคน
ได้ไปทำบุญที่เกาะกระต่ายกะพี่ๆ สนุกมากมายถึงจะได้แผลกลับมาก็ตามที
ได้รู้จักกับคนที่ทำงานเพื่อกระต่ายจริงๆ ทั้งพี่คิงพี่เล็ก
ได้รู้จักกะพี่แมว ล่าม5ภาษา มึนๆสาวน้อยคอสเพล พี่ปิ๊กจอมหื่น พี่ทูนบ๊อง
พี่คิงสุดหล่อถึงจะเป็นเกย์แต่ก็ยังหล่ออยู่ดี 555
ได้เข้าไปในกรงเสือแบบVIPรู้สึกว่าเส้นใหญ่จริงๆกู
ตอนนี้หายใจเข้าออกเป็นกระต่ายไปหมดแล้ว เฮ้อ...........
ซื้อกระต่ายมา2ร้อยแต่หมดโดยรวยเป็นหมื่นๆ ก๊ากกก บ้าไปแล้วตู
ถึงพวกนู๋2ตัวจะดื้อยังไงแม่กะป๊าก็รักนู๋มากน๊า..ไอ้บ้ากุนเชียง&ไอ้บ้าหยองจุ๊บๆ 17 maggio ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ของครอบครัวจ้า"นังกุนเชียงน้อย"5555 ในที่สุด ก็ได้สมาชิกใหม่สมใจอยาก กุนเชียงน้อยของแม่ สุดที่รัก
เฮ้อต่อไปนี้เรามีสมาชิกใหม่ที่ต้องคอยดูแลแล้ว ดังนั้นก็ควรจะต้องมีความคิดได้ซะทีแล้วสิเนี่ย
ที่รักก็ช่างคิดเนอะ หาภาระมาให้เค้าจนได้ ดีเหมือนกันเผื่อไอ้ตัวขี้เกียจมันจะกลัวกุนเชียงแล้วไปจากชีวิตเราซะทีก็ได้
โฮ๊ะ โฮ๊ะ โฮ๊ะ .... 15 maggio กับหนึ่งวันดีๆและเซ็งๆ..เฮ้อ..ชีวิตเบื่อจัง เบื่อตัวเอง เมื่อไหร่จะโตสักทีนะอายุก็มะใช่เด็กๆแล้ว แต่เมื่อไหร่แกจะมีความคิดกะเค้าซะที
ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าต่อจากนี้ไปจะเขียนไดกะเค้ามั่งหลังจากที่เลิกเขียนไปนานมากแล้ว
อยากรู้ว่าในแต่ละวันทำอะไรบ้าง คิดอะไรอยู่ จำได้ว่าเมื่อก่อนเวลานั่นอ่านไดตัวเองทีไรก็อดยิ้มไปกับมันไม่ได้ทุกที
อุปสรรคสิ่งเดียวที่มีคือความขี้เกียจตัวใหญ่มากมาย เมื่อไหร่แกจะออกไปจากชีวิตนี้ซักทีวะ
อิจฉาพวกเป็นไฮเปอร์จังทำไมเค้าอยู่เฉยๆไม่เป็นอ่ะ เค้าไม่เหนื่อยเหรอ กับการต้องทำอะไรอยู่ตลอดเวลา
ทำไมมันช่างสวนทางกับเราจัง ชาติที่แล้วเกิดเป็นตัวสล๊อตหรือไง ชาตินี้มาถึงได้ขี้เกียจแบบนี้
นั่งไปบางวันขี้เกียจหายใจขึ้นมาซะงั้นก็ยังมี คนเชี้ยไร ขี้เกียจตัวเป็นขนจริงๆ
ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากไปไหน อยากอยู่กะเฟิร์ส นั่งคุยกัน2คน แย่งกันเล่นเกม ทะเลาะกัน งอนกัน อยากอยู่แบบนี้ไปตลอดจัง
จะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ ถ้าวันหนึ่งเราต้องแยกจากกันเราจะทำใจได้เหรอ พอเรียนจบก็คงต้องไปตามทางของตัวเองแล้ว
ถึงแม้เฟิร์สจะสัญญาว่าเราจะต้องได้กลับมาเจอกันอีก แต่ก็นั่นแหละทุกอย่างมันจะเหมือนเดิมมั้ย โอ้ยกูจะคิดทำไม ชาติไหนจะจบเนี่ย
อยากรีบเรียนให้จบอยากกลับไปอยู่ที่บ้าน อยากไปอยู่กับพ่อกับแม่ แต่ก็อยากอยู่ใกล้เฟิร์สด้วย โลภมากจริงเรา
จะเอาไงกะชีวิตดี จะไปทางไหนต่อ เบื่อแล้วอ่ะ อยากอยู่แบบเรียบๆง่ายๆพอ ทำไมคนเราต้องอยากมีเงินเยอะๆโดยเอาความสุขไปแลกมา
เฮ้ยมันจะดีเหรอ มีเงินเยอะแต่ไม่มีความสุข มีเงินเยอะแต่ไม่ได้อยู่กับคนที่รัก กลับอุบลไปจะทำงานอะไรดี
คงกลับไปรับราชการตามที่พ่อกะแม่หวังไว้ แต่ก็นั่นแหละ ทำงานมันจะมีความสุขได้ยังไงในเมื่อไม่ได้ทำงานที่เรารัก
แล้วงานที่เรารักล่ะมันคืออะไร ยังคงไม่มีคำตอบนี้ในใจเรา ลองถามตัวเองมานานแล้วอะไรคือความสุขล่ะ
คำตอบที่ได้ก็คือการได้อยู่กะครอบครัวเรา อยู่กะเฟิร์ส แต่กูไม่อยากทำงาน นั่นไง อีตัวขี้เกียจทำไมมึงขยันทำงานจังวะ
เฮ้อ............ชีวิตตอนนี้มีความสุขดีทุกอย่าง แต่ทำไมมันเหมือนยังใช้ชีวิตไม่คุ้มกะที่เกิดเป็นคนเลยอ่ะ
เรียนจบแล้วจะไปต่ออังกฤษกับพี่หนึ่งดีมั้ย คำตอบคือไม่อยากไป ไม่อยากห่างบ้าน ไม่อยากห่าง พ่อกะแม่ ไม่อยากห่างเฟิร์ส
เคยคิดด่าตัวเองหลายครั้งว่าทำไมตัวเองมีโอกาศแท้กลับไม่ยอมคว้าเอาไว้ ใครๆเค้าก็อยากไปต่อนอกกันทั้งนั้น
แต่ไม่ใช่เดียร์ ใครๆก็ว่าเดียร์โง่ แต่กูไม่อยากไปอ่ะ สโลแกนกูคือ Life is happy นะโว้ย ทำไมจะต้องไปลำบากที่ต่างบ้านต่างเมืองด้วย
แล้วจะมีความสุขได้ไงอ่ะหนึ่งเอ้ยน้องก็อยากไปกะพี่ว่ะ แต่ก็อย่างที่บอกน้องกลัวไปแล้วจะมีความสุข คงต้องทุกข์ใจมากมายแหงมๆ
น้องก็ขอให้พี่สาวคนนี้ไปเรียนตามที่หวังไว้แบบราบรื่น ไม่มีปัญหาและอุปสรรคใดๆนะ แต่น้องคนนี้คงไปกะพี่ไม่ได้จริงๆ
ถ้าไปกลัวอยู่อย่างเดียว.......กลัวไม่ได้กินส้มตำ อิอิ ผอมตายเลย ชีวิตตอนนี้เรียบๆน่าเบื่อๆ ไม่มีอะไร
แต่ว่าก็มีความสุขที่สุดในโลกเลยแหล่ะ 12 maggio ทำไมชีวิตกูต้องซวยแบบนี้ด้วยเดินอยู่ดีๆก็ขาแพลง นอนอยู่ดีๆก็โดนตะขาบกัดอีก อะไรกันนักหนาเนี่ย
เฮ้ยชีวิตนี้ไม่เคยไปทำบาปอะไรเลย ทำไมกูจะต้องเป็นแบบนี้
ชีวิตนี้จะเป็นคนดีไปทำไมวะ แม่ง..ทำดีไม่เคยจะได้ดี
สงสัยชาติที่แล้วกูจะทำบาปไว้เยอะแน่ๆเลย ชาตินี้เลยโดนอะไรที่มันหนักหนา
เมื่อไหร่กูจะหมดทุกข์วะเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
Life is happy ของกู เมื่อไหร่จะมันจะเป็นจริงซักที เบื่อโว้ย 10 maggio ทำไมกูจะต้องเลือกด้วย กูเกลียดการตัดสินใจโว้ยทำไมจะต้องเลือกด้วย ทำไมต้องเป็นกูทุกครั้งด้วยที่ต้องเกรงใจคนอื่นเค้า
เฮ้ยเค้าสิควรจะเกรงใจกู แต่ทำไมกูต้องมานั่งกลุ้มด้วย
เพื่อนกะอนาคต กูจะเลือกอะไรดี ก็แน่นอนแหละกูอยากเลือกอนาคต
อ้าว แต่ทำไมกูไม่กล้าพูดกะเพื่อนตรงๆ อมไรอยู่วะ
ทำไมชีวิตกูต้องมีอะไรเข้ามาเรื่อยเลย อยากอยู่สงบๆกะคนที่กูรัก กะครอบครัวของกู
และแน่นอนแหละ กะเพื่อนที่กูรักด้วย แต่ทำไมจะต้องมาล้ำเส้นกูด้วย
ไม่อยากเลือก ไม่อยากเจอปัญหา อยากอยู่เงียบๆ สงบๆ เล่นเกมไปวันๆ ทำไมจะต้องมาด้วย
กูเกลียดการตัดสินใจ แม่งเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
19 aprile ความผิดที่ไม่อยากให้เกิดไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะได้ทำสิ่งที่มันผิดต่อคนที่รักเราแล้วเราก็รักเค้าได้มากขนาดนี้มาก่อน
ไม่มีคำพูดไหนจะบอกได้แล้วในตอนนี้"ขอโทษ"สำหรับใครคนนั้น"ขอโทษ"สำหรับที่รัก
เรื่องทุกอย่างมันจะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าเดียร์รู้จักควบคุมสติและเข้าใจเหตุผลของที่รักมากกว่านี้
ที่รักคนไม่ได้เข้ามาอ่านที่สเปซเค้า แต่ใครคนนั้น เรารู้ว่าคุณอ่านอยู่เราทำร้ายคุณอีกแล้วใช่มั้ย
เราควรจะโตได้แล้ว ทำไมยังไม่รู้สำนึกสักที ทำไมต้องทำผิดทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ
เราเคยทำร้ายคุณมาแล้ว เราไม่อยากจะทำร้ายคุณอีก เราขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
ช่วงเวลาดีๆเราจะไม่มีวันลืม แต่ ณ ตอนนี้เราต้องตื่นจากโลกแห่งความฝัน ตื่นมามองดูความจริง
ถ้าเราได้เจอกันอีกคงจะเหลือคำว่าเพื่อนให้กับคนๆนี้ได้นะ .....
ที่รักจ๋า ถึงแม้ที่รักจะไม่รู้ว่าเดียร์ทำอะไรผิด แต่เดียร์เสียใจมากๆนะกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
เดียร์สัญญานี่จะเป็นครั้งเดียวในชีวิตที่เดียร์จะโกหกที่รัก ขอโทษจริงๆ 01 marzo ในที่สุดก็เป็นรูปเป็นร่างซะที เสปซของฉ้าน~~~*เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย
เหนื่อยแล้วเมิงนั่งทำทำไม??
ใครบังคับมิทราบ??
เออนั่นดิวะทำไปทำไม
ออรู้แระเผื่อใครบางคน
ที่กำลังจะจากกูไปไกลมั่กมาก
มันคิดถึงกู จะได้เอาไว้ดูให้หายคิดถึง
เห้ย เฮี้ยแระ เมิงไม่ได้สำคัญขนาดน้าน~
ไอ้คนที่กูพูดถึงมันต้องพูดแบบนี้ล้าน%
แต่ซักวันถ้าเมิงไม่ได้เจอกูเมิงจะต้องสำนึก
ที่กูอุส่าทำไว้ให้เมิงดู จำไว้......หึหึ
ทำไมคนเรายิ่งแก่ตัวลงจะชอบคิดถึงความหลังง่ะหลังจากที่เริ่มอิ่มตัวกับความรัก
ก็เริ่มที่จะกลับมาคิดถึงเพื่อนๆ
ถึงความหลังตั้งแต่ก้าวแรก
ที่เริ่มเดินเข้าโรงเรียน เบ็ญจะมะฯ
ทำไมเพื่อนๆกูน่ารักแบบนี้วะ
ทำไมชีวิตม.ต้นมันสนุกอย่างนี้อ่ะ
แล้วทำไมชีวิตม.ปลายมันไม่หนุกอ่ะ
คงเป็นเพราะไม่เพื่อนดีๆอย่างที่เคยมี
ห้อง6เป็นห้องที่ลงตัวอะไรอย่างนี้วะ
มีตั้งแต่เด็กเรียนยันเด็กโคตรเกเร
แต่ทุกคนรักกัน รักกันมากๆ
โดยเฉพาะแก๊งเรา เป็นอะไรที่บ้าบอดี
ตอนนี้คิดถึงเพรา ปาล์มมี่ จิ๊กกี้ อู บิว แบงค์ ฯลฯ
คิดถึงอ่ะเป็นไรไม่รู้ สงสัยจะแก่แล้วมั้งเนี่ย
แล้วเพื่อนๆอ่ะคิดถึงกันอ๊ะป่าว ... |
|
|